Beleid

Wie een website van een overheidsorganisatie bezoekt, komt soms een toegankelijkheidslabel tegen met een letter van A tot en met E. Die letters lijken op het eerste gezicht een rapportcijfer: A is goed, E is slecht. Maar zo eenvoudig werkt het niet.

De vragen die we het vaakst krijgen in trajecten, audits en gesprekken met organisaties. Geen theorie, maar de praktijk zoals die echt werkt.

Binnen SaaS-platformen leeft vaak het idee dat toegankelijkheid automatisch goed geregeld is. Het systeem wordt immers geleverd door een externe partij, dus de techniek zal wel kloppen.In de praktijk ligt dat genuanceerder. De techniek ligt bij de leverancier, maar de manier waarop het platform wordt gebruikt en ingevuld, ligt bij de organisatie zelf. Juist in die verdeling ontstaat vaak onduidelijkheid.

De zorg digitaliseert in hoog tempo. Patiëntenportalen, apps, online afspraken en digitale dossiers zijn inmiddels standaard. Maar hoe toegankelijk zijn al deze systemen eigenlijk voor iedereen die ze moet gebruiken? Toegankelijkheid in de zorg is geen luxe – het is een randvoorwaarde voor gelijkwaardige toegang tot medische informatie en diensten.

Vanaf 28 juni 2025 zijn veel Nederlandse bedrijven wettelijk verplicht hun digitale diensten en producten toegankelijk te maken. Dat is het gevolg van de European Accessibility Act (EAA), een Europese richtlijn die gelijke toegang voor mensen met een beperking moet garanderen. Waar digitale toegankelijkheid voorheen vooral een thema was bij (semi-)overheden, geldt dit straks ook voor commerciële partijen - van banken tot webshops.